یاس کبود۱۴

گاهی چنان در دل‌مشغولی‌هایِ بیهوده غرق می‌شوی که از آنچه در اطرافت می‌گذرد غافل هستی و قهرمانانی از شهرت برایت ناشناخته می‌مانند. در این هنگام یک تلنگر یا جمله‌ای از یک دوست تو را می‌کشاند به سمت‌و‌سویی که قبلا حتی نمی‌دانستی در شهر و دیارت شهیدی به این اسم وجود داشته است. 

با دوستی که اهل شهرمان نبود در حال صحبت بودم. بحث به شهدا کشیده شد. اسمِ شهید والامقام علی پرورش را بردند و گفتند:

“می‌دونستی این شهید اهل شهر شما هستند”

برایم خیلی عجیب بود که چرا تاکنون حتی اسمش به گوشم نرسیده است؟! او می‌گفت و من شرمنده سربه‌زیر انداخته بودم! مگر می‌شود آنقدر در غفلت به سر ببری که اینگونه حتی نام شهید شهرت را هم نشنوی؟!

دکمه جستجو در گوگل را زدم تا بیشتر با این شهید آشنا شوم. خیلی برایم جالب بود که به دلیل توانایی‌هایِ خارق‌العاده و دید بسیار عالی در عملیات‌هایِ شناسایی بین دوستان معروف بوده به “چشمان عقاب”

شهیدِبزرگوار مانند دیگر شهیدان این سرزمین خصوصیات بارز اخلاقی داشته‌اند که از جمله آنها می‌توان اشاره کرد به: دائم‌الوضو بودن، نماز شب همیشگی، صله‌رحم با اقوام و خویشاوندان و راستی و درستی در عمل و گفتار.

آری شهدا به خاطر این ویژگی‌ها شهید شدند و نامشان برایِ همیشه بر بلندایِ قله‌های افتخار جاودانه ماند!

این شهید با شروع جنگ تحمیلی با وجود نداشتن سن قانونی برایِ حضور در جنگ در سال ۱۳۶۴ درس را رها می‌کند و راهی جبهه حق علیه باطل می‌شود. در عملیات‌هایی چون کربلای ۵ و نصر ۴ حضوری فعال می‌یابد و چندین مرتبه مجروح می‌شود؛ اما هیچ‌گاه دست از دفاع برنمی‌دارد و عاشقانه‌‌تر از قبل به مبارزه برمی‌خیزد.

با پایان جنگ دوران سربازی را در مشهد مقدس در سال ۱۳۶۸ می‌گذرانند و پس از آن به عضویت سپاه پاسداران انقلاب درمی‌آید.

شهید پرورش که دوستانش را در حادثه تروریستی پیشین از دست می‌دهد، دیگ  سر از پا نمی‌شناسد و از این دنیایِ خاکی دل می‌برند. همچون گذشته در راهش ثابت‌قدم می‌ماند و در مناطق مرزی به مبارزه با گروهک‌های تروریستی می‌پردازد، تا آنکه سرانجام در صبح روز سوم مرداد ۱۳۹۰ توسط گروهک تروریستی پژاک و در ارتفاعات قندیل شهر پیرانشهر به قافله شهدا می‌پیوندد و شهد شیرین شهادت را می‌نوشد.
پ.ن: شهید علی پرورش در ۱ فروردین ۱۳۴۸ در روستایِ پرسک از توابع شهرستان الشتر و در خانواده‌ای که رزق خود را از راه کشاورزی به دست می‌آوردند، متولد شد.

پ.ن: شهید در سال ۱۳۷۱ با دختری از شهر خرم‌آباد ازدواج می‌کند و ثمره این ازدواج دو فرزند پسر و یک فرزند دختر است.
روحشان شاد و یادشان گرامی.

به همراه چند نفر از بسیج دانشجویی چند ساعتی را به یکی از روستاهایِ دورافتاده رفتیم.

وقتی رسیدیم، همه آمده بودند. دختربچه‌هایِ پنج‌،شش‌ساله‌ای که با چادر ملی و محجبه مشتاقانه ایستاده بودند و پسربچه‌هایِِ دوست‌داشتنی کم‌سن و سالی که تمام کارهایشان درسِ مردانگی بود و جوانمردی!

من و یکی از دوستان مسئول پسرها شدیم. کلاسی را انتخاب کردیم اما کلاس خالی از فرش و صندلی بود! رفتند و هرکدام صندلی را برای خود به همراه آوردند. بر روی صندلی که نشستند، باید چند سوال می‌پرسیدم تا سطح معلوماتشان را متوجه شوم. بعد از معرفیشان، سوالات را پرسیدم. از ائمه و غیبت امام زمان پرسیدم تا نماز و روزه! باوجود سن کم اطلاعاتشان خوب بود. طلبه‌هایی که قبل از ما رفته بودند، خیلی خوب آموزششان داده بودند!

بعد از نیم‌ساعتی بحث و تبادل‌نظر، با بازی و فوتبال سرگرمشان کردیم! پسر است و بازی فوتبال دیگر! غیرِ فوتبال هیچ بازی دیگه‌ای نمی‌بینند. حتی فشار گرما و تابش تشعشعات شدید خورشید هم آنها را از فوتبال باز نمی‌دارد. 

هرچه داد زدم که حیاطِ مدرسه سایه ندارد و خون‌دماغ می‌شوید بی‌فایده بود و با لوس کردن خودشان گفتند:

“خاله عیبی نداره عادت داریم، بعدم ده دقیقه یکبار استراحت می‌کنیم”

بعد از انتخاب سرپرست برای هر گروه، یارگیری کردند و بازی را شروع کردند.

به صورتشان نگاه که می‌کردی، هیجان در آن موج می‌زد. علاقه زیاد به فوتبال، گرمایِ شدید هوا را برایشان به نسیمی خنک تبدیل کرده بود.

بینشان پسربچه هشت‌ساله‌ای به اسمِ امیرپارسا بود که بیشتر از سنش می‌فهمید. بعد از ده دقیقه‌ای فوتبال، برایِ استراحت که آمدند، به هرکدام کیک و تکدانه‌ای دادیم. بعد از خوردن، آشغال‌ها را درون کارتن ریختند اما در هنگامِ فوتبال دوباره آشغال‌ها پخش زمین شدند! امیرپارسا بدون اینکه کسی به او بگوید، کارتن را برداشت و شروع کرد به جمع کردن دوباره آشغال‌ها. امیرپارسا با سنِ کمش درس بزرگی به همه داد!

پ.ن: عکس مربوط به اردوی جهادی دیگری است به دلیل نداشتن گوشی مناسب، نشد از این پسربچه‌ها عکس بگیرم .

​هنر این نیست، وقتی هوا صاف است، تو هم آرام باشی. چیزی تو را قلقلک نداده است، تا ببینی “چند مرده حلاجی.”

آری وقتی همه‌جا امن و امان است، هیچ فشاری بر روی تو نیست تا درونت را نشان دهی.

هنر این است، که در طوفان مشکلات و سختی‌ها، آرام و قرار داشته باشی.

در این لحظه است که باطنِ هرکس او را لو می‌دهد و آنچه را پنهان داشته، در معرض دید همگان قرار می‌دهد.

.#به_قلم_خودم

#هایکوکتاب

دختران چه می‌پرسند؟! مسئله حجاب آشتی با امام زمان “عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف".

این روزها حجاب و عفت زنان به دلیل جنگ نرم و سرمایه‌گذاری دشمن رویِ این قشر که نیمی از جامعه را تشکیل می‌دهند و نیم دیگر هم در دامان آنها پرورش می‌یابند، بسیار حائز اهمیت است!
دختران باید بدانند حجاب، آشتی با امام زمان است و بی‌حجابی و بی‌عفتی در جامعه باعث دروی از مولا می‌شود!

کتاب زندگی را باز کردم. آغازش را نوشتم، صفحه‌صفحه را با عشق پیش بردم!

صفحاتی را چنان با علاقه و شادی نوشته بودم که هر روز آن صفحه را می‌آوردم و هزاران بار مرورش می‌کردم!

اما صفحاتی را هم بی‌حوصله نوشته بودم و به محض خواندنش ورق می‌زدم و سریع از کنارش رد می‌شدم!

به خود می‌گویم:

“وقتی مؤلف کتاب زندگی خودم هستم چرا باید آن را اینگونه بنویسم که حتی خود حوصله‌ام از خواندنش سر برود، چه برسد به اینکه دیگران آن را بخوانند؟! “

طوری این کتاب را به پایان رسانم که وقتی بسته شد و بعد از من آن را خواندند، به نیکی من را یاد کنند و تا ابد در خاطره‌ها بمانم!