یاس کبود۱۴

دلم به حالِ اسلامِ غریب می‌سوزد. این دین با وجودِ زیبایش بین مردم چقدر مظلوم است!! به هر گوشه‌اش می‌نگری، زیبایی منحصربه‌فردی دارد که در هیچکدام از ادیانِ دیگر آن را نمی‌توان یافت. از توصیه‌هایِ فردیش بگیر تا آموزه‌هایِ اجتماعی و پزشکیش سراسر نور است و روشنایی!!

غربیان بعد از 1400 سال مطلبی را می‌گویند و اکتشافی انجام می‌دهند، با غرور و افتخار کشفشان را در بوق و کرنا به گوش عالم و آدم می‌رسانند. حال آنکه اسلام همان را سالها پیش که اصلا اسمی از غرب نبوده، برایِ آسایش و سلامتی بشر با وحی بر پیامبر نازل کرده است!!

آن‌وقت جوانِ ما دمِ از آزادی و غرب می‌زند. حرف از بافرهنگ بودن و باکلاسی می‌زند!!فراموش کرده‌اند، غربیان آموزه‌هایِ ما را می‌گیرند و به آن افزودنی‌هایِ غیرمجاز اضافه می‌کنند، بعد آن را به خورد خودمان می‌دهند!!افزودنی‌هایی که روح و روان‌مان را مسموم کرده و قلوب‌مان را به تسخیر خود درآورده‌اند!!

هدف‌ها پوچ و واهی گشته‌اند و ناامیدی در دلها جا خوش کرده است!! خود را اسیر روانشناسی غرب کرده‌ایم، به دنبالِ آرامش و آسایش در زندگی می‌گردیم و این در حالی است که قرآن بهترین نسخه را برای بشر چیده و بارها در آیات روح‌بخشش اشاره کرده تنها با یاد خدا دلها آرام می‌گیرد!

” هُوَ الَّذِی أَنْزَلَ السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لِیَزْدَادُوا إِیمَانًا مَعَ إِیمَانِهِمْ

آیه 4 سوره مبارکه فتح”

یکی از جاهایی که امروز برایِ روضه دعوت شدم، خانه‌ای بود که صاحبش در آن کوچه غریب و ناآشنا بود. وقتی رسیدم غیر از دختر و خواهرش کسی نبود. خیلی ناراحت بود. می‌گفت:

“یک ماهیه اومدم این کوچه، تهران که بودم ۱۲ سال روضه داشتم خانه‌ام جا برایِ نشستن نبوده ولی الان صبح به همسایه‌هایِ اینجا گفتم عصر روضه دارم چون غریبم کسی نیومده است!" 

سعی کردم با گفتن حکایت‌ها و داستان‌هایی درباره مهم بودن کیفیت در عزاداری امام حسین “علیه‌السلام” آرامش را به وجودش هدیه کنم. به او گفتم:

“خودشون دعوت‌نامه می‌فرستند و دعوت می‌کنند. گاهی آنقدر کار برایت پیش می‌آید که اصلا فراموش می‌کنی، روضه دعوت شدی!” بیست دقیقه‌ای نشستم و فقط دو نفر از همسایه‌هایشان آمدند. بخاطر دیر بودن برایِ مجلس بعدی، مجبور شدم روضه را بخوانم و مجلس را جمع کنم.

چقدر دلنشین است وقتی همه چیز دست به دست هم می‌دهند تا تو را از کارت باز دارند، اما تو آنقدر مصممی که با وجود تمام ناملایمات کارت را انجام می‌دهی.

قرارِ روضه داشتم و قول داده بودم بروم، اما از صبح حالم بد شد و ناخوشیم من را به دکتر و بیمارستان کشاند! با آمپول، شربت و قرص راهی خانه شدم و بعد از استراحتی کوتاه، برایِ بردن اکوو راهیِ حوزه شدم تا از آنجا به مجلس روضه روم! یکی از دوستان اکوو را به مؤسسه قرآنی خود برده و آن را پس نیاورده بود! هرچه هم تماس می‌گرفتیم، می‌گفت:

“خودم خارج از استانم و کسی نیست آن را پس بیاورد!”

هاج‌و‌واج مانده بودم، حالا چگونه روضه می‌خواندم! با حالِ نزار و صدایِ گرفته ناشی از سرما‌خورگی راهیِ خانه‌یِ صاحبِ روضه شدم! آنجا هم هرچقدر دنبالِ اکوو گشتند نبود که نبود! انگار قسمت بود بدون میکروفن وارد محرم شوم! متوسل به خودشان شدم و گفتم:

“از خود شما می‌خواهم، بتوانم روضه را بخوانم. صدایم نگیرد و خارش به جان گلویم نیفتد!”

مناجات امام زمان “عج‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف” را خواندم و بعد از آن روضه‌ی مادر را خواندم. 

نمی‌دانم چرا؟! امسال دوست داشتم روضه‌هایِ محرم و صفر را با روضه مادر شروع کنم، هرچه باشد اگر آن روز در مدینه، خانه‌ای آتش نمی‌گرفت؛ کسی به خود جرأت نمی‌داد خیمه‌ی بانو زینب “سلام‌الله‌علیها” را به آتش بکشاند.

روضه را با صدایی گرفته خواندم و عذرخواهی کردم اگر حق روضه را ادا نکردم!

درختی که ریشه دارد حتی اگر برگ‌هایش را بسوزانی یا شاخه‌هایش را قطع کنی، باز هم برگ‌هایش رشد می‌کند و شاخه‌هایش پهناور می‌شود. 

اما!

 همین که ریشه‌اش را قطع کردی یا سوزاندی، کم‌کم شروع به خشک شدن می‌کند!

آدمی هم اگر ریشه داشته باشد، حتی اگر لبه پرتگاهِ گناه رود و باتلاقی زیر پایش باشد باز هم ریشه‌هایش او را نگه می‌دارد و مانع سقوطش می‌شود.

ریشه‌ اگر به ایمان و عمل صالح محکم شد، تو را محافظت می‌کند و از سقوط نجات می‌دهد!

پس خود را با ایمان، برایِ روزهایِ سخت و باد‌هایِ هولناک بیمه کن! 

یکی از مراسم‌هایِ زیبایِ شهرستانِ الشتر در روزِ عاشورایِ حسینی، گذاشتن گل بخاطر غم و اندوه فراوان در شهادتِ اباعبدلله‌الحسین و یاران باوفایش است.

از گذشته‌هایِ دور در این شهرستان، رسم بر این بوده هرگاه خانواده‌ای عزیزی را از دست می‌داد؛ اقوام و خویشان گِل‌مالی می‌کردند و به این صورت ماتم و عزایِ خویش را نشان می‌دادند.

اکنون این رسم در بین اهالی کم‌رنگ شده اما هنوز برایِ امام حسین “علیه‌السلام” انجام می‌گیرد.

شبِ عاشورا که فرا می‌رسد، انگار در شهر گردِ غم و اندوه پاشیده شده استـ تمام هیئت‌هایِ مذهبی محلِ مناسبی را در کنارِ هیئت خود برایِ درست کردن گل آماده می‌کنند. این گِل علاوه بر موادِ اولیه آن که خاک و گلاب است، چاشنی از عشق به ابا‌عبدالله را در خود نهفته است، به همین خاطر اگر گِل را با نیت و قصد قربت استفاده کنی شفادهنده خوبی برایِ دردهایِ جسمی و روحی است.

آیت‌‌الله بروجردی “رحمه‌الله‌علیه” به برکتِ این گِل چشمان‌شان شفا پیدا می‌کنند!

آیت الله شیخ لطف الله صافی گلپایگانی خاطره ای را از مرحوم آیت الله بروجردی نقل میکنند :

“این معجزه را چندین بار از زبان  آیت الله بروجردی شنیده‌ام که تعریف می‌کردند.هیئتی بود در بروجرد که افراد این هیئت سر تا پای خود را گِل‌آلود می‌کردند و با این شکل و شمایل به عزاداری در مصیبت حضرت سید الشهدا علیه السلام می‌پرداختند.

آیت الله بروجردی در یکی از سال‌ها که اتفاقاً چشمشان اذیت می‌کرد و در این مراسم شرکت کرده بودند، در حالی که مراسم به قوت خود برقرار بود، مقداری از گِل خشک شده‌ی عزاداران را به چشم خویش مالیدند.

به برکت عزاداری بر امام حسین علیه السلام این گِل، چشم مبارکشان را شفا داد به طوری که تا آخر عمر کتابهایی نظیر جواهر را به راحتی می‌خواندند.”

آری این گِل‌، گِلی معمولی نیست و چون نامِ شهیدِ اشک بر آن برده شده شفادهنده است و بیدارکننده روح و روانِ خفته در خوابِ غفلت!

حسِ زیبایی است وقتی می‌بینی جوانانِ این مرزوبوم آن روز به جایِ ژل بر رویِ موهایِ سرشان، گِل عزاداریِ سیدوسالارِ شهیدان را استفاده می‌کنند و همگام با سایرِ مردم به عزاداری می‌پردازند.

پ ن: گلابی که در تهیه این گِل استفاده می‌شود، توسط خود مردم آورده می‌شود. در نذرهایی که مردم دارند، بعضی گلابِ گِل روز عاشورا را نذر می‌کنند.