یاس کبود۱۴

امام صادق “علیه‌السلام: كسي كه خدا خير او را بخواهد محبت امام حسين(ع) و محبت زيارتش را در قلبش مي گذارد و كسـي كـه

خدا بد او را بخواهد بغض حسين(ع) و بغض زيارتش را در دل او ميگذارد. 

 "بحار الأنوار، ج98 ص76″
🖋 این روزها چقدر این حدیث عیان و روشن است. با عمق وجود می‌شود آن را درک کرد. خداوند چنان محبت امام حسین “علیه‌السلام” را در قلب‌های شیعیان انداخته است، که از جان و مالشان برای زیارت اباعبدالله “علیه‌السلام”  و خدمت به زوار ایشان می‌گذرند. خادمهای مولا یک سال تلاش و کوشش می‌کنند و آنچه را به دست می‌آورند خرج ‌#اربعین_حسینی می‌کنند.

 بغض امام و زیارت را هم به قلب دشمنانش می‌اندازد. اکنون به چشم خود می‌بینیم برای رفتن مردم به زیارت کارشکنی می‌کنند.

به هر گل‌فروشی رسیدم، سراغ گلِ نرگس را گرفتم. هربار یک جمله را شنیدم “هنوز نیومده”

مولای من! فصل آمدنت کِی می‌رسد؟ دلها بیقرارند و چشمها به انتظار آمدنت. دلمان برای دیدن شکوفه نرگس لک زده است.

مولا‌جان! همه قدم در جاده می‌گذارند و ذکر لبانشان “اللهم عجل لولیک الفرج ” است. همچون کبوتران، آزاد و رها گشته‌اند. هوا و هوس را به کناری زده‌اند. نگاهشان فقط‌وفقط به بهشت بین‌الحرمین دوخته شده است. 

مولای ‌من! کاش حوالیِ این  روزهای دلگیر بانگ ” اناالمهدیت” گوشها را نوازش دهد و چشمهای کور و نابینا را با پیراهن یوسف‌وارت بینا کنی.

#به_قلم_خودم

درختان این روزها در حال عوض کردن لباسشان هستند. لباس سبز را از تن به در می‌آورند و جامه‌ی زردی می‌پوشند. نگاهشان که می‌کنی چهره‌شان زرد و بی‌جان است. به بیماری می‌مانند که دچار مرض شده و امروز و فردا است مرگش فرا برسد. حال آنکه این آغاز زندگی دوباره‌ای است. باید از نو متولد شوند. آلودگی را از خود دور و زندگی جدیدی آغاز کنند.
« فَانظُرْ إِلَی‌ََّ ءَاثَـَرِ رَحْمَت‌ِ اللَّه‌ِ کَیْف‌َ یُحْی‌ِ الاْ رْض‌َ بَعْدَ مَوْتِهَآ إِن‌َّ ذَ َلِکَ لَمُحْی‌ِ الْمَوْتَی‌َ وَ هُوَ عَلَی‌َ کُل‌ِّ شَی‌ْءٍ قَدِیرٌ ؛
 پس به آثار رحمت خدا بنگر که چگونه زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. در حقیقت‌، هم اوست که قطعاً زنده کنندة مردگان است و اوست که بر هر چیزی تواناست‌. » (روم‌،آیه 50) 

آری حیاتی دوباره می‌یابند و زندگی را از سر می‌گیرد.

و این است رحمت پروردگار، رحمتی که شامل همه می‌شود.

 اگر مرتکب گناهی شدیم بعد از پشیمانی و توبه کردن، تولدی دوباره می‌یابیم و زندگی جدیدی را آغاز می‌نماییم.

#به_قلم_خودم

​#به_قلم_خودم

آسمان را غم گرفته است. از دیدن آنچه در زمین اتفاق می‌افتد شرم دارد. گرگان زخمی و خسته‌اند. هنوز هم به دنبال قربانی گرفتن از اهل بیت “علیهم‌‌السلام” هستند. دندان‌های تیز و چنگال‌های وحشتناکی دارند. با دستهای زمخت و چهره‌های خشن، کودکان را می‌ترسانند.

طفل سه‌ساله کبوتری زخمی شده، تمام بدنش کبودِکبود است. دلش هوای بابا را کرده و بیقرار دستان گرم پدر است. امشب مهمان عزیزی دارد. قرار است در آغوش بابا دانه برچیند و به خواب برود. بابا آمد. دخترک در آغوشش پر کشید و به سوی آسمان‌ها پرواز کرد.

#السلام_علیکِ_یا_بی‌بی_رقیه_خاتون

جمعه‌ای دیگر آمد و ندبه‌کنان تو را صدا می‌زنیم. روزها اسبی تیزپا گشته‌اند. سریع از پی هم می‌گذرند. عمرمان رو به پایان است و “بانگ الرحیل” به گوش می‌رسد.

“بیا تا جوانم بده رخ نشانم" 

 چشمان کورمان انتظار پیراهن تو را می‌کشند تا بینایی از دست رفته را باز یابند.  افسوس اما، فقط ذکر لبمان “اللهم عجل لولیک الفرج” است. دست روی دست گذاشته‌ایم و تلاشی برای آمدنتان نمی‌کنیم.

یابن‌الحسن! تن‌های خسته‌مان به دم مسیحایت نیاز دارند تا جانی تازه گیرند. بیا! خستگی را از این جانهای خسته بگیر.

#به_قلم_خودم