یاس کبود۱۴

در این باران پاییزی دلم هوای حرم می‌خواهد. قطره عشقی از آسمان بر صورتِ خسته نشیند. غبار غم را بشوید و تحفه‌ای از شادابی نصیبش گرداند.

 در این شبِ جمعه دلم هوای حرم می‌خواهد. نشستن روبروی گنبد طلا. چشم به پنجره فولاد گره زنم و دیده را از عشق، نورانی گردانم.

#به_قلم_خودم

​"آجرک‌الله‌ یاصاحب‌الزمان”

غم یتیمی سخت است مولای من!

آن هم در کودکی یتیم شدن چه دردی دارد.

فدای آن آه و فغان دلتان مولا‌جان!

کاش درد و غمتان فقط یتیم شدن بود. دریغا که یک عمر است در انتظار آمدن شیعیانت هستی تا از زندان فرج رها شوید.

شهادت امام حسن‌عسکری “علیه‌السلام” تسلیت باد.

#به_قلم_خودم

​سخت است لبخند بر لبانت جاری و دلت غم‌زده باشد. این روزها زندگی هم با من میل جنگیدن دارد. خیال روی خوش نشان دادن را ندارد. نمی‌دانم، چه هیزم تری بهش فروخته‌ام، که سر ناسازگاری دارد. هرچه خودم را به آن راه می‌زنم تا من را رها کند. فشار بیشتری به من وارد می‌کند، به گونه‌ای که نزدیک است استخوانهایم آسیاب شوند. امروز دیگر اشکم جاری شد. خدایم را صدا زدم. وقتی لبخندش را دیدم دلم آرام گرفت که هنوز تکیه‌گاه محکمی دارم.

#‌روزگار_بی‌مروت

#دلتنگی

#به_قلم_خودم

موسیقی آرام‌آرام شروع به نوازیدن کرد. صدایش آنقدر آرامش به روح و روانم می‌دهد، که ساعت‌ها از شنیدنش خسته نمی‌شوم.

گاهی صدایش بالا می‌رود و گاهی حزن‌انگیز است. وقتی بر روی بام خانه می‌خورد صدای تق‌تق آن به گوش می‌رسد.

قدم زدن در زیر آن چه حس زیبایی دارد. صورت را می‌نوازد و چشمان را جلا می‌دهد.

#به_قلم_خودم

درختان لباسی زرد را به تن کرده‌اند. بعد از گذر ۶ ماه شادابی اکنون بیمار شده‌اند. چهره‌شان از شدت مریضی، زرد گشته است. مدتی که در بستر بیماری هستند روزبه‌روز حالشان وخیم‌تر می‌شود. بعد از چند روزی تحمل درد و رنج، مرگشان فرا می‌رسد. روح از تنشان جدا می‌شود و جسم بی‌روحشان به زیر دست و پای دیگران می‌افتد و صدای شکستن استخوانهایشان به گوش می‌رسد. مرگشان چه زیباست، مرگ برایشان پایان همه‌چیز نیست. برف مانند پارچه‌ای سفید همه جا را سفیدپوش می‌کند. مرگ، تولدی دوباره است و از آن غمگین نمی‌شوند. چند صباحی می‌گذرد و دوباره روحی تازه به آنها جان می‌دهد و زنده می‌شوند. این نشانه‌ای برای خردمندان است تا روز رستاخیز را بهتر درک نمایند.

“وَاللَّهُ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَسُقْنَاهُ إِلَى بَلَدٍ مَّیِّتٍ فَأَحْیَیْنَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا كَذَلِكَ النُّشُورُ

و خدا همان كسى است كه بادها را روانه مى ‏كند پس بادها ابرى را برمى ‏انگیزند و ما آن را به سوى سرزمینى مرده راندیم و آن زمین را بدان وسیله پس از مرگش زندگى بخشیدیم رستاخیز نیز چنین است ” (سوره فاطر آیه 9)

#به_قلم_خودم