یاس کبود۱۴

به باغ پسرعموجان برای شام دعوت شده بودیم. پدرجانمان هم باغ کوچکی در روستایِ آباواجدادیمان دارد، اما این باغ چیز دیگری است.
تا آن شب، چند بار دیگر دعوتمان کرده بود بخاطر تنبلی و بی‌حوصلگی، خانواده را مشایعت نمی‌کردم. آن شب با دیدن زیبایی‌های باغ و خانه باغشان، انگشت حسرت به دندان گرفتم، که إی دادبی‌داد، نصف عمرت بر فنا رفت دخترجان!
اینجا چقدر قشنگ بوده و از آن بی‌اطلاع بوده‌ای!
از ورودی باغ محو تماشایِ زیبایی‌هایش شدم، قدم را که در آن گذاشتم انگار پرواز کردم و به دنیایِ دیگری قدم گذاشتم! با صدایِ بلند فریاد زدم:
” وااااای اینجا مثل بهشته، چقدر قشنگه! “
درختان تنومند گردو که شاخه‌هایشان طوری به هم رسیده و گره خورده بودند، که سایه‌بانی برای استراحت ایجاد کرده بودند.
روزهایِ تابستان را می‌شد از هیاهویِ شهر و گرمایِ طاقت‌فرسایش، به دامان این باغ آمد و دل و روح خسته را در کنارِ آنها جلا داد.
چنان غرق این زیبایی‌ها شده بودم که نمی‌دانستم، پشه‌هایِ خون‌خواری در کمین نشسته‌اند برایِ نیش زدن ما انسان‌های بی‌آزار!
“انسان بی‌آزار، واقعا بی‌آزاریم؟! فقط کم مانده زمین را با احشام و اغنامش دو لپی ببلعیم! “
برای درامان ماندن از نیشِ خنجرمانندشان به پونه‌هایِ اطراف باغ پناه بردیم و با پونه خود را استتار کردیم!
با وجود نیش پشه‌ها باز هم زیبایی باغ منحصربه‌فرد بود و لذتش بی‌نهایت شامل حالمان شد!

تماشایِ مخلوقات خداوند، فقط یک جمله را در ذهنم حک کرد:

“بنده من! همه چیز را برای تو خلق کردم و تو را برای خودم”
حدیث قدسی

صبح که می‌رسد، قلبِ زمان تپشش بیشتر و بیشتر می‌شود.
او منتظر است و در هوسِ دیدن تــــــــو اینگونه بیــــــــقرار است.
آری مولایِ من! دلِ بیقرار زمان به عشق تـــــــــو می‌تپد تا بیـــــــــایی و زمین را گلستان کنی!
سلــــــــــام آرزویِ زمین و زمان!

روزی ده مرتبه می‌گویم:
“إهدنا الصراط المستقیم”
اما انگار‌نه‌انگار، هر روز این آیه را تکرار می‌کنم.

اشکال کارم را می‌دانم کجاست؟!

نمازهایم آنقدر بویِ مادیات گرفته‌ و کوچه و بازاری و در رفت‌وآمدند که تو را در زندگیم گم کرده‌ام.
تنها دلخوشیم نماز آن جوانی است که پیام‌آورت نوید سربه‌راه شدنش را داد و فرمود:
“این نماز روزی او را از فحشا و کارهایِ زشت بازش می‌دارد”
من هم آنقدر تکرار می‌کنم تا روزی برسد، غیر تو را نبینم و صدا نزنم!
آنقدر بر در این خانه می‌زنم تا روح و جسمم یک‌صدا تو را بخواند و دیگر درِ خانه‌ی هیچکس غیر تو گدایی نکنند!

کودکی گریزپای بودم، همراه مادر، راهی بازار شدم. با دیدن اسباب‌بازی‌های عجیب و غریب دلم غنج می‌رفت آنها را برایم بخرد. مادر که می‌دانست چه چیز برایم خوب است و چه چیز بد، دستم را می‌کشید و به دنبال خودش می‌برد! به‌حدی غرق در آنها شده بودم که گوشهایم کر بودند و صدایِ مادر را نمی‌شنیدم. من عقب را نگاه می‌کردم و مادر من را دعوت می‌کرد به دیدن زیبایی‌های که پیش‌رویم بود!
صدای مادر در گوشم اکووو شده بود و به صبر و بردباری دعوتم می‌کرد، اما من پایم را بر زمین می‌کوبیدم و بر خواسته خودم اصرار می‌ورزیدم! مادرم چه زجری کشید تا سربه‌راهم کند.
وقتی با خودم می‌اندیشم زندگی من در این دنیا شبیه همان دوران کودکیم است.
من با اصرار خواسته‌ای را از خداوند می‌خواهم که حکمت آن خواسته را غیر او نمی‌داند. من با عقل ناقص خود، در درخواستم الحاح و پافشاری می‌کنم او من را دعوت به صبوری می‌کند و با مهربانی من را در آغوش می‌گیرد و می‌گوید:
ای بنده من!
من برای تو بهترین‌ها را در نظر گرفتم، پیش‌رویت را ببین، آیاتِ لذت‌های بهشتم را ببین! پس صبر پیشه ساز تا به زودی به آنها دست یابی! اما من چنان غرق در این لذت‌های کاذب و زود‌گذر دنیا گشته‌ام که فراموش کردم
“دنیا پل آخرت است نه آخرت را فدای دنیای فانی کنم”
گاهی وقت‌ها چه زود حکمت کارهایِ خدا برایم آشکار می‌شود، کافی است فقط و فقط اندکی صبوری به خرج دهم!

#پی‌نوشت

“ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَعِینُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِینَ 
اى کسانى که ایمان آورده‏ اید! مدد جویید به صبر کردن در مصائب و خواندن نماز در اوقات آن (بعضى از مفسرین گفته‏ اند: مراد از «صبر»، روزه است که در آن صبر بر گرسنگى و تشنگى است) البته خدا با صبرکنندگان است”
(سوره مبارکه بقره، آیه 153)

الهی!
قلبی دارم پرتلاطم، آرامشی می‌خواهد از جنس خودت!

چشمانی دارم منتظر، چشم امید به درگاه تو دوخته‌اند!
و
زبانی دارم تا تو را بخواند!

پس

اجابت کن دعایم را
إی که گفتی “أدعونی استجب لکم”

#مناجات

#به_قلم_خودم