یاس کبود۱۴

مواد لازم برای درست کردن طولانی‌ترین شب سال (یلدا):
مقدار زیادی صفا و صمیمیت
محبت به مقدار لازم
چشم‌وهم‌چشمی دل را می زند، پس حذفش کنیم
عکس نگرفتن از سفره خودمان و به معرض نمایش قرار ندادن، این مورد بودنش خیلی ضروری است
امسال که درگیر جنگ با ویروس منحوس کرونا هستیم و نمی توانیم
به دست‌بوسی پدربزرگ ها و مادربزرگ ها برویم؛ لااقل با یک تماس، دل شان را شاد کنیم
کمک به اقتصاد خانواده با حذف هزینه‌های اضافی و غیرضروری
استفاده از مواد غذایی کم هزینه و سالم برای بدن
کاه از خودمان نیست، کاهدان که از خودمان است؛ به فکر سلامتی معده بخت‌برگشته حتما باشیم

حالا وقت این است تمام مواد را با هم مخلوط کنیم و دو قاشق غذاخوری به آن عشق بپاشیم.
شب یلدای ما به همین سادگی آماده است.
نوش جان…
یلداتون مبارک

✏ز. بوسفوند

ماه زیبای من!
ایمان دارم این روزهای سرد و یخ زده ی انتظار به پایان می رسد…
ایمان دارم به زودی نور تو بر جهان می تابد و گرمای وجودت، آفتاب را برای این روزهای تاریک و بی روح به ارمغان می آورد…
من این را از قاصدک خوش خبری که مهمان دل بیتاب و بیقرارم شد، فهمیدم!
قاصدک خبر آورد؛ خبری از نور تو!
خبری که، به انتظارها پایان می دهد و آمدنت را به گوش جان می رساند!

✏ز. یوسفوند

چشمانش بوی خدا می داد. شب ها به راز و نیاز می نشست و باران اشک بود که از این چشمان سرازیر می شد!
آنقدر اشک ریخت و چشم خود را از گناه حفظ کرد تا این چشمان، خدایی شدند! اگر به عکسش خیره شوی، زیبایی خاصی در چشم هایش می بینی که به قول همسر ایشان:
“اول این چشم ها هیچ وقت به گناه باز نشد، دوم هروقت خانه بود نیمه های شب بیدار می شد در خانه خدا چه اشکی می ریخت. بخاطر همین اینطور زیبا و خدایی شدند!”
آری این چشمان زیبا عاشقان بسیاری را به خود وصل کرد؛ اما خاطرخواهی پیدا کردند که آنها را با قاب شان پیش خود برد!
خدا بود که خاطرخواه این چشمان شد و آنها را برای خود برداشت!
درست حدس زدید این چشمان، چشمان کسی نیست غیر از سردار خیبر، حاج ابراهیم همت.
حاج ابراهیم همت در 12 فروردین 1334 در شهررضای اصفهان چشم به جهان گشود.
شغلش معلمی بود و در کنارش در لباس پرصلابت نظامی انجام وظیفه می کرد.
ایشان از فرماندهان ارشد سپاه پاسداران در جنگ ایران و عراق به شمار می آمد.
وی پس از انقلاب در سال 1361 مدت کوتاهی را در جبهه لبنان و اسرائیل گذراند و بعد از آن به ایران بازگشت و در جبهه های حق علیه باطل به دفاع مقدس پرداخت.
ایشان در عملیات های بسیاری چون فتح المبین، بیت المقدس، رمضان و خیبر مسئولیت هایی را عهده دار بود. فرمانده لشکر 27 محمد رسول الله (صل الله علیه و آله و السلم) را نیز بر عهده داشت. در اسفند سال 1362 در جریان عملیات خیبر در جزیره مجنون به فیض عظیم شهادت نائل آمد و سرش از بالای لب (قاب چشمان زیبایش) از تن جدا شد.

✏ز. یوسفوند

یادش بخیر کودکی چه روزهای شیرینی داشتیم، نه غمی داشتیم و نه غصه‌ای!
روزهای مان را با بازی‌های کودکانه سپری می‌کردیم. بازی‌هایی که سالم بودند و نشاط مان را چند برابر می‌کردند.
آنقدر سرگرم می‌شدیم، گذرِ زمان را درک نمی‌کردیم. 
برای ناهار و شام به التماس مامان‌جان به خانه قدم می‌گذاشتیم.
روزها گذشتند و گذشتند. عمرمان هم فقط کنتور می‌انداخت.
کودکی را پشت‌سر گذاشتیم و جوانی مان هم رو به اتمام است.
این روزها هم مانند برق می‌گذرند. کافی است، چشم بر هم زنیم،
عمرمان به پایان می‌رسد و باید بار سفر را ببندیم. 
دنیا چند روزی بیشتر نیست و به سرعت تمام می‌شود.
“بانگ الرحیل” به گوش می رسد، باید به سفری دائمی رفت و بازگشتی برایش نیست.
این سفر زاد و توشه می‌خواهد. تا با فراغِ بال و خیالِ راحت راهی شد.
دغدغه‌ای نداشت و آسوده‌خاطر چشمان را فرو بست.
توشه‌اش تقوا است و اخلاقِ خوش و عملِ صالح.
به درون خود بنگریم، آماده این سفرِ جاودانه هستیم؟!
معمولا سفرِ چند روزه‌ای که می‌رویم، لیستی تهیه می‌کنیم؛ مبادا چیزی از قلم بیفتد و سفر را به کام مان تلخ کند. چند بار از روی لیست می‌خوانیم و آن را زیرورو می‌کنیم.
وسایل موردنیاز سفر را با ظرافت خاصی در چمدان می‌چینیم و آماده سفر می‌شویم.
برای آخرت آمادگی پرواز داریم؟! لیستِ این سفر بی‌پایان را تهیه کرده‌ایم؟!
اگر هم‌اکنون عمرمان پایان پذیرد، با خیالی آسوده قدم در آن دنیای باقی می‌گذاریم؟!

#پی‌نوشت 

“لا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا
کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت”
(مناقب ابن شهر آشوب ج/4 ص/ 69)

✏ز. یوسفوند

چشمانم را می‌بندم. غرق در شنیدن صدای طنین‌اندازِ باران می‌شوم. بهترین موسیقی است تا به حال شنیده‌ام!
صدای گوش‌نوازی دارد و با شروعِ نواختن، حرف هایی را به گوش جان مان می‌رساند.
گمان می‌کنم، امید را به روح و روان خسته مان هدیه می دهد. اینکه به رحمت خدا بعد از توبه، امید داشته باشیم.
“لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِیمُ”
به ما انسان ها می‌گوید:
“ببینید، با قطراتم همه‌جا را سفید و پاکیزه می‌کنم.”
توبه کردن هم، اینطور باعث پاکی می‌شود. گناه را شست‌وشو می دهد و سفیدی را به جایش می‌ نشاند. اضطراب را می‌برد و آرامش را به جان مان هدیه می‌ دهد!
فارغ از تمام دردهای مان، گرما را به وجودِ سرد و یخ‌زده‌ هدیه می بخشد.
با خود می‌اندیشم، هرآنچه را خداوند آفریده؛ در نهایت زیبایی و آرامش است. رنگ آبی که بر آسمان نقش بسته، آنقدر آرامش‌بخش است که هروقت دلت از زمینیان گرفت؛ کافی است، سرت را به آسمان بلند کنی. فارغ از همه‌کس و همه چیز پرواز کنی و به آرامش برسی.

✏ز. یوسفوند