یاس کبود۱۴

دنیا بازاری هزار رنگ است و هزار چهره. فریب می‌دهد و به پیش می‌رود!

قدرت فریبش آنقدر بالا است که مردم به سویش جذب می‌شوند!

از میان اجناسش در حال گذر هستی، زیبایی آنها فریبنده است و دل‌ربا. وقتی به خودت می‌آیی، موهایِ سرت همچون دندان‌هایت سپید گشته‌اند.

به عقب می‌نگری و حسرت وجودت را فرا می‌گیرد. چه اندوختیم و چه کردیم؟

 دنیا به فرموده مولای متقیان ماری نرم و خوش‌خط‌وخال است. فریبِ نرمی، رنگ و لعابش را می‌خوری اما درونش سمی کشنده و مهلک است، که چون به او نزدیک شوی تو را نیش می‌زند.

به این روزها می نگرم، چه روزهای سخت و هولناکی را پشت‌سر می‌گذرایم. کاش اینها خواب باشند و یکی بیاید از خواب ییدارمان کند. خواب‌هایِ آشفته‌ای را می‌بینیم که عن‌قریب است روح از بدنمان جدا شود.

این روزها نه مانتوهایِ جلو باز مد شده است و نه شلوارهایِ پاره‌پوره و ساپورت.

آنچه این روزها مد شده است شکستن دلِ مهدیِ زهرا “عج‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف” است. آری جاری کردن اشکِ مولایمان مهدی “عج‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف"، مدِ روز شده و هیچ‌کدام تلاشی برای پایان دادن به این مد انجام نمی‌دهیم. نمی‌دانم روزگاری که مولایمان بیایند، چگونه و با چه‌رویی به صورت منورشان نگاه می‌کنیم ؟ آیا اصلا می‌توانیم سرمان را بالا بگیریم؟! دستانمان را رو به آسمان گرفته‌ایم و ذکر لبمان « اللهم عجل لولیک الفرج » است، اما هیچ‌کدام قدمی برای آمدنش برنداشته‌ایم.

در کمین نشسته است و به دنبال فرصتی می‌گردد تا زهرش را بریزد. زهرهایش طعم‌های مختلفی دارد. برای همه به یک شکل نیست. هرکسی را به نحویی فریب می‌دهد و به دامش می‌اندازد! شیطان را می‌گویم. قسم یاد کرده‌ است، همه را گمراه کند. دشمنی آشکاری با آدمیان دارد. باایمان و کم‌ایمان و بی‌ایمان ندارد، هیچ‌کس درامان نیست مگر مخلصان در ایمان! فقط باید به خدا پناه برد تا از دستش در امان بود. اگر پناهگاه و مأمنی چون پروردگار نبود وسوسه‌هایش آدم را بیچاره می‌کرد.  

“قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ ‏‏ إِلاَّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ ‏

شیطان گفت: به عزت تو سوگند، همه آنها را گمراه خواهم کرد، مگر بندگان خاص تو از میان آنها”

شهید ولی‌محمد نظری سال ۱۳۳۳ در خانواده‌ای مذهبی و قرآنی در شهرستان الشتر روستای عالم‌پرور دکاموند دیده به جهان گشود. پدر این شهید والامقام از بزرگان روستا، مردی مومن و عاشق اهل‌بیت عصمت و طهارت بودند، به همین‌خاطر شهید از همان دوران کودکی عشق و محبت نسبت به اهل‌بیت"علیهم‌السلام” در رگهایشان جریان داشت و روز‌به‌روز بر ارادتشان نسبت به این خاندان افزوده می‌شد.

دوران جوانی ایشان همزمان با جنگ تحمیلی ایران و عراق بود. بااینکه در این سن می‌توانست از بهترین لحظات عمرش استفاده کند اما لذت‌هایِ همیشگیِ اخروی را بر عیش‌ونوش زود‌گذرِ دنیا ترجیح دادند و رهسپارِ جبهه حق علیه باطل شدند.

شهید نظری مانند سایر شهیدانِ انقلاب، خصوصیات بارز زیادی داشتند که این ویژگی‌ها سبب انتخاب ایشان از طرف خداوند برایِ نوشیدن شهدِ شیرین شهادت شد. ویژگی‌هایی مانند صله‌رحم، کمک به فقرا و اهمیت دادن به نماز اول وقت.

در زندگینامه‌ی این شهید بزرگوار آمده است آنقدر به صله‌رحم اهمیت می‌دادند که با وجود ساکن بودنِ خواهرشان در یک روستایِ دور، به دلیل نبودنِ وسیله نقلیه، با پایِ پیاده مسافت زیادی را طی می‌کردند تا سنتِ حسنه صله‌رحم را بجا آورند.

شهید نظری با وجود نداشتن منبع درآمد، همیشه دست‌خیر داشتند و به فقرا کمک می‌کردند.

شهید نظری با دختری از شهرستان الشتر ازدواج می‌کند و ثمره این ازدواج پنج پسر بوده که همگی اهل دین و ولایی هستند.

یکی از همرزم‌هایِ شهید تعریف می‌کند، شهید در آخرین باری که به جبهه رفتند، خودشان گفته‌اند که این‌بار دیگر برنخواهم گشت و من هم به آرزویِ چندین ساله خود می‌رسم. وقتی دلیل این اطمینان را جویا می‌شوند، می‌گویند:

“وقتی از خانه خارج شدم تا راهی جبهه شوم، فرزندم علی که تازه زبان باز کرده‌ و کلمات را به خوبی هجی نمی‌کرده با چفیه‌ای پاهایم را به رخت‌آویز بسته، با گریه و زاری به زبان شیرین بچگی و لکی گفته ببه نچو!”

شهید نظری در تاریخ ۱۳۶۲/۱۱/۳۰ در عملیات خیبر به درجه رفیع شهادت نائل شدند.

در وصیت‌نامه این شهید والامقام آمده است:

“وقتی شهید شدم دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا دنیاطلبان و جهانخواران بدانند از این دنیا چیزی با خود به آخرت نخواهم برد جزء عمل صالح. همیشه نماز اول وقت بخوانید، به پدر و مادر خود احترام بگذارید و صله‌رحم داشته باشید. “
روحشان شاد و یادشان گرامی.

پ.ن: “ببه نچو” معادل لکی بابا نرو در زبان فارسی است!

با هم زیستن را باید از انگشتان دست یاد گرفت. یکی کوتاه است و آن یکی بلند، یکی قوی است و دیگری ضعیف. در کنار هم متحد شده‌اند و یک‌دست هستند. همدیگر را مسخره نمی‌کنند. با کمک هم و در کنار یکدیگر کارها را به نحوِ احسن انجام می‌دهند. هیچ‌کدام دیگری را له نمی‌کنند. انگشت قوی‌تر و بزرگ‌تر به دیگری فخر و بزرگی نمی‌فروشد و خود را برتر نمی‌داند .

افسوس ما انسان‌ها اینگونه نیستیم. نه اتحادی بینمان است و نه کمکی به همنوع می‌کنیم. هرکدام به فکر بالا کشیدن خودمان هستیم و لو دیگری را با نامردی کنار بزنیم و او را به زیر دست و پایمان له کنیم. اگر انسانی از ما ضعیف‌تر باشد او را با زخم‌زبان می‌رنجانیم و قلبش را تکه‌تکه می‌کنیم.

آری، اگر کنار هم باشیم و با هم یک‌دست شویم، لذت زندگی را می‌چشیم و گرنه زندگی را به خود و دیگران زهر می‌کنیم!