یاس کبود۱۴

کاپیتولاسیون از نظر لغوی به معنایِ “سازش و تسلیم” است. در اصطلاح به “اسناد یک جانبه یا عهد و قراردادی گفته می‌شود که به موجب آنها، شهروندان یک دولت در قلمرو دولتی دیگر از نظر امور حقوقی و کیفری، تابع قوانین کشور خود هستند و آن قوانین را کنسول آن دولت در محل اجرا می‌کند، از آن رو آن را در فارسی حق قضاوت کنسولی نیز گفته‌اند.”
در واقع کاپیتولاسیون به ملتی که تحتِ سلطه کشور دیگری قرار دارد، یک نوع خیانت شمرده می‌شود!
کشورِ استعمارگر طبقِ قانون مورد نظر، اگر اتباعش در کشورِ مستعمره مرتکبِ خطایی شوند، بدون درنظر گرفتنِ قانونی که در آنجا حکم‌فرما است، از نظر حقوقی در کشور خود محاکمه می‌شود. کاپیتولاسیون از جمله ننگین‌ترین معاهده‌ای است که قدرت‌هایِ استکباری نسبت به جوامعِ زیر دست خود اعمال و تحمیل می‌کنند و بر اساس آن استقلال و عزتِ ملت و کشور مورد‌نظر را زیرِ گام‌هایِ خود له می‌کنند!
این عهدنامه اگرچه در ایران به طور رسمی به زمانِ قاجاریه برمی‌گردد اما در قرنِ بیستم رفته‌رفته لغو شد. تااینکه دوباره این معاهده‌ی ننگین در سالِ 1343 “هجری شمسی” توسط اسدالله علم و حسن‌علی منصور، به نفعِ اتباعِ آمریکایی در ایران به تصویب رسید!
امام خمینی “رحمه‌الله‌علیه” با برگزاریِ جلسات متعدد و چاپِ اعلامیه‌هایی، علما و مردم را نسبت به این معاهده‌ی ننگین و عواقب آن هوشیار و بیدار کرد. به خاطر همین جلساتِ متوالی در نیمه شبِ 13 آبان‌ماه 1343، صدها کماندو منزل امام را در شهر مقدس قم محاصره کردند و ایشان را مخفیانه و پنهانی دستگیر و به ترکیه تبعیدشان نمودند.
امامِ راحل سخنرانی‌هایِ خود را در این‌باره با آیه‌یِ استرجاعِ “إنا لله و إنا إلیه راجعون” شروع می‌کردند که نشان‌دهنده‌یِ مصیبت بزرگی بود که بر ملتِ ایران و مسلمین وارد شده بود!
در گزیده‌ایی از این سخنانِ گهربارِ امام آمده است که:
“اگر یک خادمِ آمریکایی یا یک آشپزِ آمریکایی مرجع تقلید شما را در وسطِ بازار ترور کند، زیر پایِ خود منکوب کند، پلیس ایران حق ندارد جلویِ او را بگیرد! دادگاه‌هایِ ایران، حقِ محاکمه ندارند! باید پرونده به آمریکا برود و در آنجا ارباب‌ها تکلیف را معین کنند… دولتِ ایران با کمالِ وقاحت از این امرِ ننگین طرفداری کرد. ملت ایران را از سگ‌هایِ آمریکایی پست‌تر کردند! چرا؟! برایِ اینکه می‌خواستند وام بگیرند آمریکا خواست که این کار انجام شود.”
پ‌ن:
از آنجا که در روز چهارم آبان، امام به افشاگری و مبارزه با این عهدنامه ننگین پرداختند، در تقویمِ جمهوریِ اسلامی ایران، این روز به نام مبارزه با کاپیتولاسیون نام‌گذاری شده است.

در بیشتر مواقع واجبی را فدایِ امر مستحبی می‌کنیم! ‌حالا یا بر اثر ندانستن است یا بخاطر فراموشی. خواندن نماز واجب است و زیارت رفتن مستحب، اما گاهی اتفاق می‌افتد شرایط باعث می‌شود نماز را فدایِ زیارت کنیم و نمازمان قضا شود! حفظ حجاب در برابر نامحرم واجب است اما گاهی به دلیل امری مستحب آن را ترک می‌کنیم! 

گاهی هم اتفاق می‌افتد، کار حرامی را بخاطر یک امر مستحب، مرتکب می‌شویم! به عنوان نمونه، خیلی اتفاق افتاده که در حرم ائمه، خانم می‌خواهد وضو بگیرد؛ همان‌جا جلویِ هزاران نامحرم، شروع می‌کند به وضو گرفتن و اصلا حواسش نیست که این کار حرام است اگرچه وضویش صحیح می‌باشد!

#پی‌نوشت 

📜  امیرالمومنین علی(ع) فرمودند: زمانى که مستحبّات به واجبات زیان بزند مستحبات را رها کنید. 

حکمت 279

عمر دوباره از خدا گرفتن و انگار دوباره متولد شدن چه حال و هوایی دارد! تصادف کنی و فکر کنی عمرت به پایان رسیده اما ببینی نه هنوز عمرت به دنیا هست و خدا فرصت دوباره‌ای برای جبران به تو داده چقدر لذت‌بخش است! 

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنی مرگ از تو دور است و به همین خاطر برایِ روز بعدت کلی برنامه می‌چینی و قرار می‌گذاری اما یک‌دفعه با یک تصادف یا اتفاقِ غیرمنتظره می‌فهمی نه! نباید در این دنیا با اطمینان از آینده حرف زد چون انسان حتی از لحظه‌ای بعد خود هم خبر ندارد.

من هم امشب عمر دوباره از خداوند گرفتم و خدا رو شکر فرصت دیگری به من عنایت کرد تا خطاهایِ گذشته را جبران کنم و به امید خدا دیگر کمتر در زندگیم اشتباه کنم!

از کربلا جاماندم و در پیاده‌رویِ اربعین نبودم اما توفیقی نصیبم شد تا با هزاران زائرِ جمکران، مسیر حرم تا مسجد را پیاده رویم. مسیری که روبرویت مسجد فیروزه‌ای جمکران بود و موکب‌هایی برایِ پذیرایی از عزادارنِ حسینی. هر قدمی را برمی‌داشتی و به مسجد نزدیک‌تر می‌شدی بویِ اسپند و گلاب فضا را معطر کرده بود. گاه نسیمِ دل‌نوازی مهمانِ روح و جان‌مان می‌شد و خنکایش گرمایِ هوا را برطرف می‌کرد.

مردی کودکش را به مشهد برد. کنارِ ضریح که رسیدند، به فرزندش گفت:

“بابا هرچه می‌خواهی برایِ خودت به امام رضا بگو بهت میده!”

آن کودک به امام گفت:

“امام رضا لواشک می‌خوام!!”

خیلی از ما هم، گاهی دست نیاز به سویِ خداوند بلند می‌کنیم اما همتِ بلند نداریم و دعاهایِ بی‌ارزش و مادی می‌کنیم. 

خداوند صدایِ من را دوست دارد بشنود، برایِ همین است بعضی مواقع دعایم مستجاب نمی‌شود.

چه خوب است اگر به درِ خانه‌یِ خالق آسمان و زمین می‌رویم، دعا برایِ عاقبت‌بخیری‌مان کنیم تا سرنوشتی چون آنهایی که عاقبت به شر از دنیا رفتند، در انتظارمان نباشد!

نمی‌گویم اجابت دعاهایِ کوچک را از خداوند نخواهیم، شاید دعایِ کوچک من مقدمه‌یِ کار مفید بزرگی باشد، اما حیف است حال که چنین خدایِ بزرگی داریم خواسته‌هایِ کوچک از او داشته باشیم، سعی کنیم دعایی که می‌کنیم هم دنیایی باشد، هم اخرویی!