یاس کبود۱۴

از مولا علی علیه السلام می نویسم و غم غربت و تنهایی ایشان که مأنوسی غیر چاه نداشتند.

و تو امروز بخوان غم غربت سید علی را که أین عمار سر داد.

آری تاریخ تکرار می شود و اکنون بنگریم کجای تاریخ ایستاده ایم.

جنگ نرم است و رهبر عزیزمان عمار را صدا زدند.

آیا وقت آن نرسیده لبیک گویان دعوت رهبرمان را پذیرا باشیم؟

هنوز وقت آن نرسیده سنگرهای خالی را مملو از جان هایمان کنیم؟!

حواسمان باشد مثل توابین بعد از چند صباحی نادم و پشیمان نشویم که آن وقت دیگر پشیمانی مان سودی ندارد.

به این روزها می نگرم ، چه روزهای سخت و هولناکی را می گذرانیم.

کاش اینها همش خواب باشد، یکی بیاید و از خواب ییدارمان کند.

خواب های آشفته ای می بینیم که عن قریب است روح از بدنمان جدا شود.

این روزها نه مانتوهای جلو باز مد است و نه شلوارهای پاره پوره و ساپورت.

آنچه این روزها مد است شکستن دل مهدی زهرا عج است.

آری جاری کردن اشک مولایمان مهدی عج ، مد روز شده و هیچ کدام تلاشی برای پایان دادن به این مد انجام نمی دهیم.

نمی دانم روزگاری که مولایمان بیایند ، چگونه و با چه رویی به صورت منورشان نگاه می کنیم ؟ آیا اصلا می توانیم سرمان را بالا بگیریم ؟!

دستانمان را رو به آسمان گرفته ایم و ذکر لبمان « اللهم عجل لولیک الفرج » است ، اما هیچ کدام قدمی برای آمدنش برنداشته ایم.

می بینی آقای خوبم ! 

تبدیل شده ایم به انسان هایی که به ستوه آمده ایم .

ما هم دچار قحطی شده ایم، ای یوسف زمان.

قحطی محبت

قحطی آرامش 

قحطی اعتماد

قحطی دل خوش

ای یوسف زمان! شیعیانت با پیمانه هایی در دست به سویت شتابانند ، دستانشان خالی و چشمانشان به بانگ «انا المهدی» در کنار کعبه جانها منتظر است.

آری آقای خوبم ! ما همان مصریانی هستیم که پیمانه هایشان را بر سر دست گرفتند و چشم انتظار فرج و گشایشی هستند تا غم و اندوه این روزگاران به پایان رسد.

ذکر لبمان اللهم عجل لولیک الفرج است و اشک چشممان با التماس تو را می خواند، ای یوسف دلها!

یا صاحب الزمان

خودم را به واسطه شیعه بودن منسوب به شما می دانم.

نمی دانم این انتساب را از جنس یعقوب بدانم یا از جنس برادران یوسف ای یوسف من، و

نمی دانم انتظارم را چگونه معنا کنم ، انتظاری از جنس یعقوب وار یا برادرانش.

مانند یعقوب انتظارت را می کشم و برای آمدنت ذکر لبم « اللهم عجل لولیک الفرج » است، اما دریغا که مانند برادرانش تو را در چاه غیبت انداخته ام ؛ و با کارهایم باعث طولانی شدن زندان غیبتت شده ام.

مولاجان برای سر به راه شدن مان دعای بفرما شاید غیبت کبرایت به سر آید.

تعجیل در امر فرج صلوات

پوشش طلاب مسئله ای مهم است زیرا مردم به اعمال و رفتار آنها می نگرند و الگوبرداری میکنند.
سلائق شخصی بانوان طلبه سبب شده ، تنوع و تکثر پوشش را شاهد باشیم ؛ برخی قائلند به اینکه طلبه باید روبنده، پوشیه و مقنعه استفاده کند؛ برخی قائل به پوشیدن روسری تیره و برخی دیگر روسری های روشن و ست کردن با ساق و کفش همرنگ را برگزیده اند.
یک طلبه در عین سادگی و محجبه بودن باید دقت کند شأن طلبگی خود را حفظ نماید،یعنی در مقابل نامحرم ساده و متین باشد اما زمانی که در مراسم های خانم ها حضور می یابد بهترین و جذاب ترین لباس ها را انتخاب نماید تا سبب جذب جوان ها شود.

نکته ای که نباید فراموش کرد این است پوشش طلاب باید از حجاب حداقلی که عرف متدینین است کمی بیشتر باشد؛ روزی که در این مسیر مقدس گام نهادیم، می دانسیتم که حجابمان و عفت و حیایمان باید بیشتر از قبل باشد چون دیگر این ما نبودیم که در جامعه قدم می گذاشیتم ، نماینده دین بزرگ و جاودانه اسلام بودیم،
کسی بودیم که حرکات و سکنات و ظاهرمان زیر ذره بین اقوام و خویشان بود.
اگر ما روسری و ساق و کفش ست و روشن بپوشیم جوازی می شود برای سست شدن حجاب بقیه
اگر ما چادرهای منقش و نازک و مدل دار اندام نما استفاده نماییم تأییدی است بر استفاده دیگران از این نوع پوشش.
آری ما به سرباز بودن مان در محضر سلاله پاک زهرا سلام الله علیها متعهد شده ایم پس باید الگوی خوبی برای معرفی و مصداق روایات معصومین علیهم السلام که فرمودند «کونوا لنا زینا لاتکونوا شینا» باشیم.
نمی دانم چرا این گونه عمل میکنیم مگر نه اینکه در قوانین دانشگاه های بزرگ اروپا و آمریکا دستورالعمل های برای نوع پوشش دانشجویان آمده به عنوان نمونه ممنوع بودن لباس تنگ و مهیج و آرایش و ناخن مصنوعی و…
پس چرا ما طلاب رسالت خویش را به دست فراموشی سپرده ایم.
آری دوستان عزیزم ما مبلغ دین و الگوی دیگرانیم
نکند به خاطر جذب دختران جوان خود را با هر مدل و پوششی در معرض چشمان نامحرم قرار دهیم
حواسمان باشد در محضر بی بی دو عالم سرافکنده و شرمسار نشویم.