یاس کبود۱۴

​حضرت علی “علیه‌السلام":

صاحب این امر، شرید(آواره)، طرید(رانده)، فرید(تک) و وحید(تنها) است.
مولایمان طرید است یعنی از شهر و خانه‌هایمان او را رانده‌ایم. با کارهایمان او را بیرون کرده‌ایم.

او شرید است. آواره کوه و بیابان است، ما عین خیالمان نیست.

کاش به خود بیاییم و موانع فرجش را برطرف نماییم.

سبب غیبتش خود ما هستیم و دست روی دست گذاشته‌ایم. ذکر لبمان “اللهم عجل لولیک الفرج” است، به انتظار نشسته‌ایم و چشم به در دوخته‌ایم. دریغا که برای یک مهمان، به جنب‌وجوش می‌افتیم و خانه را آب و جارو می‌کنیم.

#به_قلم_خودم

در کمین نشسته است. به دنبال فرصتی می‌گردد تا زهرش را بریزد. زهرهایش طعم‌های مختلفی دارد. برای همه به یک شکل نیست. هرکسی را به نحوی فریب می‌دهد و در دام می‌اندازد. شیطان را می‌گویم. قسم یاد کرده‌ است، همه را گمراه کند. فقط باید به خدا پناه ببریم تا از دستش در امان باشیم. اگر پناهگاه و مأمنی چون پروردگار نبود وسوسه‌هایش آدم را بیچاره می‌کرد.  
“قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ ‏‏ إِلاَّ عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ ‏
شیطان گفت: به عزت تو سوگند، همه آنها را گمراه خواهم کرد، مگر بندگان خاص تو از میان آنها”

#به_قلم_خودم

“الا بذکر الله تطمئن القلوب”

خدای من! دلتنگ آرامش وجودت هستم. آرامشی که به اعماق جانم نفوذ کند. دلهره و پریشانی را از روح و روان بزداید.  خداوندا! ای معبود من! اضطرابی چون خوره به جانم افتاده است. این جسم ضعیف یارای مقابله با آن را ندارد. مرا دریاب که نیازمند و محتاج یک نگاه توام.

#به_قلم_خودم

معمولا یادآوری خاطرات غم‌انگیز، برای همه تلخ است و مردم از آن بیزارند. هرگاه عزیزی از دست می‌دهیم. بعد از مدتی آن غم و اندوه روز اول از بین می‌رود. دچار فراموشی می‌شویم و این فراموشی نعمتی از جانب خداوند است. 

اما بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز داغ و خاطره حزن‌آور کربلا نه تنها سرد نشده بلکه سال‌به‌سال با شور و شعور بیشتری هم در حال افزایش است. امروزه می‌بینیم فقط شیعیان نیستند که اربعین پیاده به کربلا می‌روند. هر قومی، هر نژادی، هر مذهبی و دینی رهسپار این سفر معنویی می‌شوند. شوق و اشتیاق در چهره‌هایشان موج می‌زند. با خود زمزمه می‌کنند: 

“سلام بر آن کسی که حتی با تحریم آب با ظلم بیعت نکرد و پرپر شدن عزیزانش کوچکترین تردیدی به خود راه نداد و استقامت کرد”

#به_قلم_خودم

​چهل غروب غم‌انگیز گذشت. کبوتران شکسته‌بال و زخمی هستند. به زمین بلا می‌رسند. آه از چهل روز پیش و آن همه مصیبت که دیدند. خاطرات تلخ آن روز نحس در ذهن‌ها تداعی می‌شود. هرکس به دنبال عزیزی می‌گردد. کبوتری زخمی‌تر از همه است. روزهای فراغ را سپری کرده و اکنون 

به دنبال آشیانه‌ی عزیزش می‌گردد. از بالهای شکسته و خون‌آلودش می‌گوید. از دخت سه‌ ساله‌ای که در خرابه شام پرواز کرد. از رنج و محنت و بلا می‌گوید. از گرگهای خسته و درنده صحرا تعریف می‌کند. گرد غم بر چهره‌ها نشسته است. دلها زخمی و جانها خسته‌ هستند. دیدن عزیز و دردودل کردن اندکی از غم و غصه‌شان را می‌رباید.

#به_قلم_خودم