یاس کبود۱۴

​هنر این نیست، وقتی هوا صاف است، تو هم آرام باشی. چیزی تو را قلقلک نداده است، تا ببینی “چند مرده حلاجی.”

آری وقتی همه‌جا امن و امان است، هیچ فشاری بر روی تو نیست که درونت را نشان دهی.

هنر این است، که در طوفان مشکلات و سختی‌ها، آرام و قرار داشته باشی.

در این لحظه است که باطنِ هرکس او را لو می‌دهد و آنچه را پنهان داشته، در معرض دید همگان قرار می‌دهد.

#رسالت_طلبه_تبلیغ_دین

#به_قلم_خودم

​زندگی، پیراهن خوش‌نقش‌‌ونگاری است. وقتی برای اولین بار آن را پوشیدیم، شادی مضاعفی وجودمان را فراگرفت. غرق در رویا بودیم و فکر می‌کردیم پیراهنمان همیشه مثل روز اول باقی می‌ماند.

روزها سپری می‌شد و ما بزرگتر می‌شدیم. آنچنان حواسمان به این پیراهن زیبا بود، که فراموش کردیم، هدفمان برای زندگی در دنیا،  کمال و رسیدن به خدا است.

ما برده و مطیع شدیم و زندگی صاحب‌اختیار و مولا.

هر آنچه را گفت، به جان و دل پذیرفتیم. وقتی به خود آمدیم، وقت تمام شده بود و باید برگه‌ را تحویل می‌دادیم.

پیراهنی که ابتدا با کلی ذوق و شوق پوشیده بودیم و فکر می‌کردیم، هیچ‌وقت کهنه نمی‌شود. اکنون باید دور انداخته می‌شد. چه لحظات سختی است، دل کندن از زندگی که در آن غرق بودیم.

لباس را که به تن می‌کردیم، در خیالِ خود در این اندیشه بودیم که زندگی همیشه سرشار از شادی است، نمی‌دانستیم، مسیر آنقدر پرپیچ‌وخم است، که لوازمش صبر است و شکیبایی.

باید ورزیده شد و خمیرمایه‌مان ورز داده شود، تا برسیم به جایی که غیر او را نبینیم.

#زندگی_زودگذر

#رسالت_طلبه_تبلیغ_دین

#به_قلم_خودم

دلتنگ شهدا هستم.همانهایی که عطر وجودشان عالمی را مست و بیهوش می‌کند.  کاش گذری بر کوچه‌های تنگ و تاریک قلبمان داشته باشند.

تا از روشنی وجودشان، شعله‌ای برگیریم و به آن چشمِ دل را نورانی گردانیم.

إی شهدا! فاصله ما با شما اندک،  پیچ و خم راه وحشتناک است.

به هر طرف می‌نگری، اژدهایی راه را سد کرده است و ما را از حرکت به سوی شما باز می‌دارد.

دستانمان یاری شما را می‌طلبند، تا به مقصد امن و امان الهی برسند.

#شهدا

#به_قلم_خودم

کوچک که بودیم، شبهای جمعه وقتی انار به خانه می‌آوردند. سفارش زیادی می‌کردند، مبادا 

“یه دونه انار بذاری از دستت بیفته زمین، حتما پیداش کن، چون این انار دونه‌هاش بهشتیه" 

انار را که پوست می‌کندیم، اگر دانه‌ای روی زمین می‌افتاد، ساعت‌ها به دنبالش بر روی فرشها غلت می‌خوردیم.

پیدایش که می‌کردیم، انگار دنیا را به ما می‌دادند.

الان که بزرگ شده‌ام، خوب که در این نعمت زیبا و خوشمزه دقیق می‌شوم، چه با نظم و ترتیب کنار هم آرام گرفته‌اند.

خوب که نگاه می‌کنی مثل یاقوت می‌درخشند. 

می‌توان از آنها نظم و ترتیب را آموخت.

کنار هم زیستن را آموخت که باهم زندگی می‌کنند، بی‌آنکه نسبت به هم احساس  برتری داشته باشند.

#به_قلم_خودم 

مولای‌من! دلت خون است و دل‌خوش به شیعیانی که هرکدام مشغول کار خودند.

یکی در خوابِ غفلت است و آن یکی در حال بدنام کردن اسلام.

 نمی‌دانم چه بنویسم و چگونه غمِ دل باز کنم؟!

از زمینه‌سازیم برای ظهور بنویسم یا از گناهان سر به فلک کشیده‌ام؟!

اگر تو را آنگونه که لایق آنی معرفی می‌کردم، وضع جامعه‌ی اسلامی این نبود.

به دخترانش می‌نگری که بیشتر شبیه به پسرند تا دختر.

حیا از بینمان رخت بربسته و جایش را بی‌عفتی گرفته است. 

مردانش بجای کار کردن چشمانشان به دخترکان دل‌فریب و بزک کرده، می‌خورد.

یکبار چشم فرو می‌بندند و بار دیگر، اسیر دام شیطان می‌شوند.

پسران را می‌بینی مانند دختران با ناز و عشوه حرف می‌زنند و انگاری خود را گم کرده‌اند. فراموش کرده‌اند، خداوند آنها را برای نگهداری از جنسِ ظریف زن، خلق کرده است، نه برای عشوه‌گری و طنازی در بین دخترکان.

آقای‌من!

پرونده اعمال را به نزدت می‌آورند و تو برایمان طلب استغفار می‌کنی.

سخت است برایت، شیعه غیرِ گناه چیزی ندارد.

تو اشک می‌ریزی و من به دنبال هوای نفسم می‌دوم.

چشمانت گریان است و غمِ دلت، کوه را آب می‌کند.

تو غصه می‌خوری و من در هر کجا قدم می‌گذارم، آبروی تو را زیر سوال می‌برم.

آقای‌خوبم! 

دلم می‌لرزد و نمی‌توانم غمش را بگویم، کوهِ غمی بر رویش سنگینی می‌کند.

زمانه‌ی بدی شده و پرده سیاهی همه جا را در برگرفته است.

اگر مصرع ” پایانِ شب سیه، سپید است” نبود، تاکنون روح از تنم، پرنده‌ای گشته و به سوی آسمان‌ها پرواز کرده بود.

آری دلم منجی را می‌خواهد، تا که رنگ سپیدی را بر عالم بکشاند و سیاهی را برکند.

دلم طبیبی را می‌خواهد تا مرهمی را  روی زخمِ چرکنین جهان بگذارد.

دلم برطرف‌ کننده غم‌ها را می‌خواهد تا بیاید و شادی را جایگزینش گرداند.

#به_قلم_خودم