یاس کبود۱۴

​"عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد”

چند کلمه‌اے که این روزها مدام با خودم تکرار می‌کنم!

به معنایش که می‌اندیشم، بیشتر به لطف خدا پی می‌برم.

گاهی خدا خیر بنده را در هدفی که انتخاب کرده‌،  نمی‌بیند براےِ همین شخصی را مأمور می‌کند و تو را از آن مسیر برمی‌گرداند!

شاید در ابتدا، این کار ناخوشایند تو باشد اما با گذشتنِ اندک زمانی به حکمت خدا پی می‌برے! این وسط آن فرد هم که عدو و دشمن تو بوده با ” موش دووندن” در این بین، عذابی براےِ خود خریده و سندِ بر هم زدن زندگی دو نفر را در جهنم شش‌دانگ به اسم خود مصادره کرده است!

خداوندا! 

چند صباحی است گردِ اندوه و دلهره بر همه جاےِ شهر پاشیده شده است.

به هر کجا می‌نگرے یأس و ناامیدے بر چهره‌ها جا خوش کرده و خیالِ رفتن ندارد!

خدایا! 

درد و درمان را تو می‌دهی. اما این بار بشر دردے داده  که خود نیز در کارِ خویش وامانده و درمان این درد فقط در دستان توست!

پس فقط و فقط به خودت امید داریم تا دوباره شادی  و آرامش را به روح و روانِ این مردم باز گردانی و این بیماری را ریشه‌کن کنی!

​"عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد”

با دیدنِ پیام‌هاےِ شما عزیزان، ناامیدی از روانم رخت بر بست و امیدوارے جایش را گرفت! 

دستان پرمهرتان را می‌بوسم و آغوشِ گرمتان را با دل و جان پذیرا هستم تا شاید بر زخم‌هاےِ نیشترِ زمانه مرهمی باشد. 

قلبِ خسته‌ و زخمیم را دوباره به صمیمیت و مهربانی‌تان گره می‌زنم تا روزگارِ بی‌وفا را به فراموشی سپرم و زندگیِ جدیدے را آغاز نمایم!

​"عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد”

تقریبا چهار ماهی از آخرین پستم در وبلاگِ شخصیم می‌گذرد. این مدت اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم! ذهن و دستانم یاراےِ من براےِ نوشتن نبودند و روز به روز از فضاےِ دوست‌داشتنیِ کوثربلاگ فاصله‌ام بیشتر و بیشتر می‌شد.

امروز با تماسِ یکی از عزیزانِ استانی و پیشنهادے براے نوشتن، اندکی شوق در روح و روانم زنده شد؛ اما باز هم نیازمندِ دعاهاےِ خیرے هستم تا وبلاگم را دوباره رونق بخشم و نوشتن را از سر گیرم!

روزهایِ سختی را پشت‌سر می‌گذاشتم. دو آرزویی که حالا باهم برایم اتفاق افتاده بودند اما فقط می‌توانستم یکی را انتخاب کنم!! از آموزش و پرورش قرچک تماس گرفتند و گفتند: “روز شنبه ساعت ۷/۳۰ برایِ گرفتن حکمِ معلمی آموزش و پرورش قرچک باش!" 

سر از پا نمی‌شناختم. چندسالی بود دعا می‌کردم به آموزش و پرورش ورود پیدا کنم و بتوانم رسالت طلبگیم را در آنجا به انجام برسانم! 

دو روز قبل از شنبه یعنی پنج‌شنبه با کوله‌باری همراه با ترس و اضطراب راهی قم شدم تا روز بعدش جمعه به خانه یکی از اقوام در رباط کریم بروم. 

عصر جمعه بود و دلم هوایِ حرم بی‌بی را کرد. با چشمانی ابری و بارانی به نگاهم را به ضریح دوختم. در دلم هیاهویی به پا بود. نمی‌دانستم چکار کنم؟! لب به سخن باز کردم و از دردِ دلم به خانم گفتم! با هزار امید او را صدا زدم و گفتم:

“یا حضرت معصومه خودت می‌دانی دارم به شهری می‌روم که نه پشتوانه‌ایی دارم نه آشنایی را می‌شناسم، غریب و تنهایم خودت هوایم را داشته باش.”

دعایم آبی بود که عطش دلم را خاموش و آرامشی بعد از طوفان نصیبم کرد!

به هفتادوتن رفتم و با ماشین تهران راهی رباط‌کریم شدم تا بین راه پسرخاله‌ام به استقبالم بیاید و شب را در خانه آنها به روز رسانم. قرار بود صبح من را به قرچک برساند! اما در قرچک نه آشنایی داشتم نه خانه‌ایی تا شب را در آنجا سپری کنم!

ساعت ۱۱ شب بود، خبری از خواستگارِ چند ماه پیشم شد و ازم خواستن برگردم!

حال که بعد از دعا و تضرع در حرم بی‌بی، این تماس را دیدم، آن را نشانه‌ای از جانبِ بانو یافتم که هوایم را خوب داشته و دعایم را به اجابت رسانده است!