یاس کبود۱۴

چند سالی است در گوش مان می خواندند:  “فرزند کمتر، زندگی بهتر!" 

فرزندان کمتر شدند و والدین به یکی یا فوقش دو تا بسنده کردند؛ اما آیا زندگی ها بهتر از قبل شد؟!

خانه ها سوت و کور شدند و وضع معیشت مردم هم بهتر نشد هیچ بدتر هم شد!

آیا فراموش کردیم آیات قرآن را که خداوند فرمود:

“فرزندان خود را از ترس فقر نکشید”

و اینکه

“اگر فرزندی را بدهم، با خودش روزیش را هم می فرستم”

چه شد که اینها را فراموش کرده ایم؟!

غیر از این نیست از یاد بردیم:

“فتوکل علی الله”

غیر از این نیست فراموش کردیم:

“کوچکترین ذره ای هم که در قعر دریا قرار دارد خداوند روزیش را می فرستد!”

بعضی گفتند:

“تورم است، خورد و خوراک گران است؛ دیگر توان اداره زندگی را نداریم تا فرزند بیشتری بیاوریم برای همین کاش بتوانیم این یکی را از آب و گل درآوریم!”

آیا وضع مردم قدیم بدتر بوده یا الان در زمان ما؟!

در قدیم مردم فقط یک بار در سال پلو می خوردند آن هم شب عید!

اما امروز چه؟!

غیر از این است که دو وعده برنج نباشد روزمان شب نمی شود تا آسوده سر بر بالین بگذاریم…

اصلا قبول، تورم است و قیمت ها سرسام آور!

اما ما که خدایی داریم که دم از ایمانش می زنیم؛ خودمان را مسلمان می دانیم!

پس چگونه است که اینگونه ایمان های مان نم کشیده است؟!

چرا فراموش کرده ایم که او روزی رسان است و روزی را از زیر سنگ هم باشد می رساند؟!

ای فرزند شیعه بدان!

بدان این نقشه دشمن بود تا نسل بچه شیعه کم شود و راحت به اهداف شان برسند… پس یاعلی بگو و نگذار نسل مان روز به روز کم و کمتر شود…

✏ز. یوسفوند

نکاتی راجع به پوشش زنان در نماز:
1 .اگر بعد از نماز بفهمد که موهایش از چادر بیرون بوده نمازش صحیح است.
2 .اگر هنگام گذاشتن پیشانی روی مهر ، قسمتی از موی سر یا چادر بین پیشانی و مهر حائل شود ، باید به طوری که
پیشانی از روی مهر بلند نشود مو یا چادر را کنار بزند و بعد از استقرار پیشانی روی مهر ذکر سجده را بگوید البته اگر پیشانی به مقداری که در سجده الزم است روی مهر باشد کنار زدن چادر یا مو از پیشانی الزم نیست.
3 .اگر در نماز چند لحظه و بی اختیار یکی از اعضایی که زن باید در حال نماز بپوشاند ، دیده شود؛ نمازش اشکال
ندارد ، ولی باید فوری آن را بپوشاند.
4 .اگر خانمی بعد از نماز بفهمد که موهای او در بین نماز بیرون بوده ، نمازش صحیح است و دوباره خواندن الزم
نیست.
5.نماز خواندن با مانتو و روسری، اگر مقدار واجب پوشش نماز گزار در آن رعایت شود اشکال ندارد، هر چند نماز با
چادر بهتر است.
6 .اگر خانمی با بلوز و شلوار نماز بخواند در صورتی که جاهای الزم را بپوشاند ، نمازش صحیح است.
7.بهترین حجاب و پوشش چادر است و چادر سیاه بی اشکال و نماز خواندن با چادر سیاه کراهت ندارد.

آقای دلتنگی هایم می بینی!
تبدیل شده ایم به انسان هایی که به ستوه آمده ایم.
ما شیعیانت هم دچار قحطی شده ایم ای یوسف زمان!
دچار
قحطی محبت
قحطی آرامش
قحطی اعتماد
قحطی دل خوش…
ای یوسف من!
شیعیانت با پیمانه هایی در دست به سویت آمده اند. دستان شان خالی است و چشمان شان به بانگ خوش ” انا المهدی” کنار کعبه جان ها دل خوش است!
آری مولای من!
ما همان مصریانی هستیم که پیمانه های شان را بر سر دست گرفته اند و چشم انتظار فرج و گشایشی هستند تا غم و اندوه این روزگاران سیاه به پایان رسد.
ای یوسف دل ها!
ذکر لب مان “اللهم عجل لولیک الفرج” است و اشک چشم مان با التماس تو را می خواند تا بیایی!

✏ز. یوسفوند

مدتی است وبلاگم خیلی سوت و کور شده است! دلیلش را نمی دانم اما دیگر از مهمان هایی که هر روز به دیدنم می آمدند و دستپختم را می چشیدند؛ خبری نیست! 

نمی گویم: 

دستپختم خوب است گاهی غذاهایم بی نمک بی نمک بودند و گاهی شور شور! اما هر چه بود نتیجه تلاش و کوشش خودم بود، از جایی آنها را نیاورده بودم و به احترام ریش سفید نداشته ام، دید و بازدید به راه بود و شور و شعف موج می زد! 

اکنون!

نمی دانم چه شده که دیگر نه کسی می آید و نه کسی می رود؟!

شاید یک دلیلش این بود که بر سر درب آن “و ان یکاد” نصب نکرده بودم و از بوی خوش اسپند و ضد زخم چشم بودنش غآفل شدم!

چند باری خودم به وبلاگ دوستان قدیمی سر زدم و سرزده مهمان شان شدم اما به قول معروف این آمد و رفت باید دو طرف باشد و یک طرفه بودن؛ طعم لذیذی ندارد!

دلم تنگ شده برای وبلاگ دوستانی مانند شورشیرین، طوبای محبت، کویر تشنه باران و مهنا…

البته چندتایی خیلی وقت است از وبلاگ های شان بوی غذا به مشام نمی رسد و گرمای شان به سرمایی استخوان سوز مبدل شده است اما چندتایی فعال هستند و دیگر مثل سابق شور و شوقی برای دیدوبازدید ندارند و سرشان به کار خودشان گرم است!

کاش دوباره می شد، در کنار هم باشیم و از آقایی حرف می زدیم، غش غش می خندیدیم و روزگار بی مروت را با دلی خوش سپری می کردیم!

اما حیف!

دیگر آن روزهای خوش برنمی گردد!

✏ز. یوسفوند

پدر و مادر وقتی بیکار نیستند؛ دور و بر کودک را با اسباب بازی شلوغ می کنند تا او را فریب دهند که کمتر نق بزند!
شاید کودک آن لحظه نیازمند آغوش گرم مادر یا دست نوازش پدر باشد، اما برای اینکه به کارهای شان برسند؛ او را با وسایل بازی سرگرم می کنند.
بزرگ که می شویم زندگی باز به همین منوال دوران کودکی است.
لحظاتی در زندگیت هست که دوست داری یکی باشد تا آغوش پرمهرش را نصیبت کند یا دست نوازشی بر روی سرت کشیده شود، تا شاید اندکی از غم و غصه درونت کم شود.
یا نه!
خودت در آن لحظه ها سعی می کنی با دور کردن ذهنت از آنچه باعث رنجشت شده، شرایط ایده آلی را برای خود رقم بزنی! به عنوان نمونه در کلاسی ثبت نام می کنی یا ذهنت را با یک بازی سرگرم می کنی!
در این مواقع درست است که ذهنت را از آنچه باعث مشغله ی روح و روانت شده، دور کرده ای؛ اما این دور شدن فقط و فقط موقتی است و تو جایگزین بهتری برای آرامش و آسایش ذهنت می خواهی و آن تنها شامل ذکر خداوند می شود که بارها نامش را صدا زده ایی:
“الا به ذکر الله تطمئن القلوب”

✏ز. یوسفوند